Η ιατρός

Η Δήμητρα Ράπτη είναι παιδίατρος που ζει και εργάζεται στα Ιωάννινα. Σκοπός αυτού του δικτυακού χώρου είναι η προώθηση του θηλασμού και η καλύτερη επικοινωνία με τους γονείς και τους συναδέλφους, με απώτερο στόχο την προαγωγή της υγείας και την σωστή ανάπτυξη των παιδιών.

 

 

Οι βρεφικοί κολικοί εμφανίζονται στο 5-25% των βρεφών. Η συχνότητα εμφάνισης τους είναι ανεξάρτητη του φύλου, του τρόπου σίτισης (θηλάζοντα ή μη), της ηλικίας κύησης (πρόωρα ή τελειόμηνα), της ύπαρξης άλλων παιδιών στην οικογένεια.

 

Είναι περίοδοι ανεξήγητου κλάματος σε υγιή βρέφη, που δεν παρουσιάζουν προβλήματα σίτισης. Συχνά ισχύει “ο κανόνας των τριών” δηλαδή, το βρέφος κλαίει για πάνω από τρεις ώρες την ημέρα, για πάνω από τρεις ημέρες την εβδομάδα και για περισσότερο από τρεις εβδομάδες. Συνήθως ξεκινούν την 2η εβδομάδα ζωής, κορυφώνονται στην 6η και υποχωρούν μέχρι την 16η εβδομάδα. Το κλάμα ξεκινά απότομα, είναι έντονο, εμφανίζεται οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, αλλά συχνότερα αργά το απόγευμα ή το βράδυ και τελειώνει απότομα. Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων το βρέφος κοκκινίζει στο πρόσωπο, μαζεύει τα πόδια προς την κοιλιά, τεντώνει τα χέρια, σφίγγει τις γροθιές, καμπυλώνει την πλάτη. Όταν ηρεμήσει είναι ευδιάθετο, τρώει και κοιμάται καλά.

 

Τα αίτια των κολικών παραμένουν αδιευκρίνιστα. Έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες, με συχνότερη την παρουσία αέρα στο έντερο. Σχεδόν όλοι οι γονείς παρατηρούν, ότι κατά την περίοδο των κολικών το μωρό αποβάλλει πολλά αέρια. Φαίνεται όμως ότι το μωρό που κλαίει, καταπίνει περισσότερο αέρα, άρα μάλλον οι κολικοί προκαλούν τα αέρια και όχι το αντίστροφο. Άλλοι παράγοντες που έχουν ενοχοποιηθεί είναι η αλλεργία στο γάλα αγελάδας, η αυξημένη κινητικότητα του εντέρου, η δύσκολη ιδιοσυγκρασία του βρέφους, η νευροαναπτυξιακή ανωριμότητά του, η αγχώδης προσωπικότητα των γονιών.

 

Ωστόσο, πέραν των κολικών έντονο κλάμα μπορούν να προκαλέσουν και άλλες παθήσεις που πρέπει να αποκλειστούν όπως δυσκοιλιότητα, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, δυσανεξία στην λακτόζη, αλλεργία στο γάλα αγελάδας, ραγάδα δακτυλίου, λοίμωξη, νευρολογική διαταραχή, τραύμα π.χ κάταγμα, ξένο σώμα στο μάτι.

 

Συχνά οι γονείς απευθύνονται στον παιδίατρο εξαντλημένοι, απελπισμένοι και ανήσυχοι πιστεύοντας, ότι το μωρό είναι άρρωστο. Αν από το ιστορικό και την εξέταση του βρέφους δεν προκύψει άλλη αιτία κλάματος, τίθεται η διάγνωση των κολικών. Ο ρόλος του παιδιάτρου είναι να καθησυχάσει τους γονείς, ότι πρόκειται για ένα συχνό και φυσιολογικό φαινόμενο, που θα υποχωρήσει με την πάροδο του χρόνου.

 

Αν και δεν υπάρχει ειδική θεραπεία, φαίνεται ότι κάποια πράγματα βοηθούν. Αναλυτικότερα:

  • Αλλαγή στην διατροφή. Αν πρόκειται για θηλάζον βρέφος, πιθανώς να ωφεληθεί από τον περιορισμό γαλακτοκομικών, αυγών, σιτηρών και ξηρών καρπών από τη διατροφή της μητέρας (μία κατηγορία τροφίμου την εβδομάδα). Αν σιτίζεται με ξένο γάλα μπορεί να δοκιμαστεί υποαλλεργικό γάλα για μία εβδομάδα. Αν οι αλλαγές αυτές βελτιώσουν την κατάσταση, συνεχίζονται. Σε αντίθετη περίπτωση επιστρέφουμε στην αρχική διατροφή.
  • Αγκαλιά. Αν και οι μελέτες δείχνουν ότι δεν είναι αποτελεσματική σε όλα τα βρέφη, αξίζει να προσπαθήσετε, ιδιαίτερα αν δεν έχουν αποδώσει οι άλλες μέθοδοι καθησυχασμού. Μην φοβάστε, ότι το μωρό θα κακομάθει!
  • Αλλαγή περιβάλλοντος. H πιπίλα, η βόλτα με το αυτοκίνητο, το αργό κούνημα, τα ζεστά μπάνια, το χαλαρό φάσκιωμα, η συχνή αλλαγή του χώρου που βρίσκεται το μωρό και ο μονότονος θόρυβος (απορροφητήρας, πιστολάκι μαλλιών, ηλεκτρική σκούπα...) φαίνεται ότι βοηθούν.
  • Μασάζ. Πολλοί γονείς αναφέρουν βελτίωση μετά από μασάζ στην κοιλιά με την φορά των δεικτών του ρολογιού. Ωστόσο, η χρησιμότητά του δεν έχει αποδειχθεί από μελέτες.
  • Ξεκούραση των γονιών. Σε αυτή τη δύσκολη περίοδο ζητήστε βοήθεια από τα κοντινά σας πρόσωπα, ώστε να χαλαρώνετε, να ξεκουράζεστε και να αποφύγετε τον εκνευρισμό, που χειροτερεύει την κατάσταση.

 

Η χρήση προβιοτικών, δηλαδή των καλών μικροοργανισμών που ασκούν ευεργετική δράση στον οργανισμό δεν έχει μελετηθεί επαρκώς. Τα βότανα όπως το χαμομήλι φαίνεται ότι βοηθούν, αλλά χρειάζεται προσοχή στην χορήγηση γιατί δεν είναι γνωστή η αποτελεσματική δόση και η πιθανή επίδρασή τους στην διατροφή του βρέφους.

 

Δύο κατηγορίες φαρμάκων έχουν χρησιμοποιηθεί, η σιμεθικόνη και τα αντιχολινεργικά. Η σιμεθικόνη δεν απορροφάται από τον οργανισμό. Διευκολύνει την αποβολή των αερίων που υπάρχουν στο έντερο, όμως οι μελέτες δείχνουν ότι δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. Τα αντιχολινεργικά μειώνουν τη διάρκεια του κλάματος, αλλά εμφανίζουν συχνά παρενέργειες.