Η ιατρός

Η Δήμητρα Ράπτη είναι παιδίατρος και σύμβουλος θηλασμού IBCLC που ζει και εργάζεται στα Ιωάννινα. Σκοπός αυτού του δικτυακού χώρου είναι η προώθηση του θηλασμού και η καλύτερη επικοινωνία με τους γονείς και τους συναδέλφους, με απώτερο στόχο την προαγωγή της υγείας και την σωστή ανάπτυξη των παιδιών.

 

Αρκετά παιδιά παρουσιάζουν κατά τα πρώτα χρόνια ζωής τους μία κακή συνήθεια. Οι συνηθέστερες “κακές συνήθειες”, που προβληματίζουν τους γονείς είναι:

  • το πιπίλισμα του αντίχειρα

  • το ρυθμικό κούνημα του σώματος, κυρίως ως νανούρισμα

  • το χτύπημα του κεφαλιού

  • το φάγωμα των νυχιών (ονυχοφαγία) ή το τράβηγμα των παρανυχίδων

  • το “σκάλισμα” της μύτης

  • το στριφογύρισμα των μαλλιών

  • ο αυνανισμός

 

Η αιτιολογία τους είναι άγνωστη. Φαίνεται, ότι εξυπηρετούν μία ηρεμιστική διαδικασία του εγκεφάλου. Στις περισσότερες περιπτώσεις υποχωρούν αυτόματα σε μερικά χρόνια, περίπου στην μέση παιδική ηλικία, χωρίς κάποια λογική εξήγηση ή γονεϊκή παρέμβαση. Σπανιότερα, ακολουθούν το άτομο και στην ενήλικη ζωή του, ως μέθοδος χαλάρωσης σε περιόδους stress. Ο πόνος ή η αιμορραγία που μπορεί να προκληθεί από το φάγωμα των νυχιών ή το τράβηγμα των παρανυχίδων, μπορεί να βοηθήσει στην υποχώρησή τους.

 

Από την πλευρά των γονιών, η μοναδική μέθοδος που φαίνεται να αποδίδει είναι η αδιαφορία! Θα πρέπει να κρύβουν τα αρνητικά συναισθήματά τους, ακόμα και αν πιστεύουν ότι η συνήθεια είναι εκνευριστική και ντροπιαστική. Η επίπληξη ή η τιμωρία φαίνεται, ότι χειροτερεύουν την κατάσταση. Αν υπάρχουν σαφείς πηγές άγχους για το παιδί π.χ νέο αδερφάκι, χωρισμός γονιών, απώλεια αγαπημένου προσώπου, δύσκολη συναναστροφή με συνομηλίκους, δύσκολη προσαρμογή στο σχολικό περιβάλλον, υπερβολικά απαιτητικοί γονείς απαιτείται εκτίμηση από παιδοψυχολόγο. Φυσικά, πρέπει να γίνουν “το καλό παράδειγμα” για τα παιδιά τους, περιορίζοντας τις δικές τους κακές συνήθειες, αν υπάρχουν.

 

Μερικά παιδιά δείχνουν, ότι θέλουν να ξεπεράσουν την κακή συνήθεια, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για το πιπίλισμα του αντίχειρα ή το φάγωμα των νυχιών. Σε αυτές τις περιπτώσεις:

  • Εξηγήστε τους τις πιθανές αρνητικές επιπτώσεις της κακής τους συνήθειας π.χ μολύνσεις, τραυματισμοί, αλλοιώσεις των δοντιών κ.τ.λ

  • Δώστε τους θετικό κίνητρο. Ένας πίνακας επιβράβευσης με αστέρια (ένα αστέρι για κάθε “ελεύθερη” ημέρα), μία βόλτα στο αγαπημένο τους μέρος, το αγαπημένο τους γλυκό ή οτιδήποτε τα κάνει χαρούμενα μπορεί να βοηθήσει.

  • Στην αγορά κυκλοφορούν άχρωμα βερνίκια για τα νύχια, που αποθαρρύνουν την ονυχοφαγία, λόγω της πικρής τους γεύσης. Αν και η χρήση τους δεν φαίνεται να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική, μπορείτε να τα δοκιμάσετε.

 

Τον Αύγουστο του 2016 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Pediatrics της Αμερικάνικης Παιδιατρικής Ακαδημίας μία μελέτη σύμφωνα με την οποία τα παιδιά ηλικίας 5-11 ετών που πιπιλάνε τον αντίχειρα ή τρώνε τα νύχια τους, έχουν μικρότερο κίνδυνο ανάπτυξης αλλεργιών σε μεγαλύτερη ηλικία (μελετήθηκαν οι ηλικίες 13 και 32 ετών). Αυτό οφείλεται στην μεγαλύτερη έκθεση σε μικροοργανισμούς. Φυσικά, πρόκειται απλώς για μία παρατήρηση-απόδειξη της συσχέτισης των αλλεργιών με το υπερβολικά καθαρό περιβάλλον που διαβιώνουν τα παιδιά. Δεν έχει σκοπό να ενθαρρύνει την συνέχιση αυτών των συνηθειών.